We wstępnej części pracy zaprezentowano przykłady z leksyki chorwackiej dokumentujące proces antroponimizacji apelatywów (np. apelatyw kovač → nazwisko Kovač), apelatywizacji antroponimów (np. nazwisko Penkala → apelatyw penkala) oraz transonimizacji (np. hydronim Una → imię Una). Wszystkie wymienione przejścia są dowodem na to, że nie ma ostrej granicy pomiędzy leksyką onimiczną i apelatywną, ani wśród klas leksyki onimicznej.
Zasadnicza część artykułu poświęcona jest tzw. czystej transantroponimizacji typu imię Vinko → nazwisko Vinko. W wyniku takich procesów dochodzi później do różnych kombinacji homonimicznych par antroponimów w zestawieniach typu: David David; David Vinko, Vinko David; David Novak — Josip David). Biorąc pod uwagę fakt, że w przypadku homonimii imienia oraz nazwiska kontekst nie pomaga we właściwym zrozumieniu komunikatu zawartego w zestawieniu antroponimicznym, wskazane zostały konsekwencje, jakie ta homonimia może mieć dla komunikacji. Wymieniono również przykłady zestawień antroponimicznych typu Saša Pavlić (na podstawie imienia nie można stwierdzić, czy mowa o mężczyźnie czy kobiecie) oraz Ivan Vinko Boris (trudno rozstrzygnąć czy osoba nosi dwa imiona czy jest dwojga nazwisk), które „tłumią” informację onimiczną.
Autorka dochodzi do wniosku, że granice między imieniem a nazwiskiem nie są ostre oraz zwraca uwagę na potrzebę przemyślanego dobierania imienia dziecku, które dziedziczy nazwisko utworzone od imienia w procesie czystej transantroponimizacji.
Artykuł omawia reprezentatywne przykłady willi modernistycznych wznoszonych w ramach budowy przyzakładowych osiedli patronackich powstających w trakcie realizacji Centralnego Okręgu Przemysłowego. Autor opisuje budynki zwracając uwagę na ich rolę w układach urbanistycznych, pokazuje rozwiązania funkcjonalne oraz ich ukształtowanie architektoniczne. Analiza wybranych przykładów pozwala na zobrazowanie zbliżonych mechanizmów określających procesy twórcze a także skojarzeń tworzących zunifikowaną paletę rozwiązań przestrzennych przy zachowaniu indywidualizmu poszczególnych budynków. Wille pochodzące z obszarów najważniejszych inwestycji copowskich okazują się pomimo różnic formalnych, zbliżone do siebie w warstwie ideowej warsztatu architektonicznego, który je kreował. Pełniąc rolę estetyczną, użytkową i wizerunkową obiekty te wpisują się w wielowymiarowy kanon dziedzictwa architektonicznego COP-u stanowiąc o jego trwałości i dojrzałości.
The issue in the title is known and is being analyzed for a long time, however its
complexity makes the setting of both – the future of it and contemporary form
– emerge a lot of questions marks. I do not intend to leave most of them aside.
I do make an attempt however to present its complexity and as well the importance
in the reflextion upon life and activity of scholars. In these remarks I do
recall several ways of presenting it and do make an attempt to stress out those
of research possibilities which may lead to interesting outcomes. In the end part
of the remakrs I do present some of them. I treat this step as an invitation to
further discussion on the sensibility and anger of scholars.